nog meer foto´s Morelia

meer foto´s Morelia deze keer met foto's

meer foto´s Morelia

foto´s Morelia

Meer foto's San Miquel de Allende

San Miquel de Allende

Vandaag om tien uur wakker geworden. lekker ontbeten met heel veel mango. Na het ontbijt, in de tuin achter het huis, oefeningen en yoga gedaan. het was om tien uur al kneiter heet.

Daarna zouden we om half twaalf naar San Miquel de Allende gaan wat dichtbij Querétaro is. Ook hier ging het op z'n Mexicaans en vertrokken we om drie uur.

Maar het was het wel waard.

Het eerste dat me opviel was dat er veel toeristen waren dus ik vreesde voor het ergste maar uiteindelijk viel dat reuze mee.

Toen we aankwamen gingen Marie, Alice en ik onze eigen weg en spraken we af om elkaar om acht uur te ontmoeten op het Plaza principal.

We hebben ongeveer de hele tijd lekker rondgelopen en alles bekeken wat er te bekijken was.

Het was erg moeilijk om mezelf in bedwang te houden om niet alles te fotograferen.

Nadat we eerst een eind uit het centrum waren gelopen en al een uur of twee hadden rond gelopen leek het ons wel verstandig om iets te gaan eten.

We hebben het goedkoopste van het goedkoopste gevonden en het was verdomd lekker!

Het waren grote Gordita's (een soort pannekoekjes) propvol met van alles en nog wat.

Toen kwam er ook nog een mannetje met een gitaar muziek maken. En normaal gesproken is het vreselijk slecht maar deze meneer had een geweldige stem dus ook de ambience was fantastisch.

Het enigste minpuntje was dat het echt de ranzigste wc was die ik ooit heb gezien.

Toen ik het licht aandeed kon ik zweren dat ik al het schimmel zag wegkruipen naar de hoekjes.

Ik dankte god dat ik niet op m'n teenslippers was want het water stond kniehoog en er zwom bruine derrie in. De wc zelf had als een soort stalagmiet een grote kalk punt in het midden.

Maar het eten was in ieder geval lekker.

Ik was natuurlijk weer veel cultureler bezig dan de dames. Die graag naar Starbucks wilden.

Ik bedoel.. Dat heb je overal in de wereld!

Maar terwijl dus naar Starbucks gingen kon ik mooi een Atelier bezoeken.

En daar zag ik toch iets voor jou mam!!!!

In de serie thee potjes 2 hele gave modelen!

Maar ik vond 200 dollar per beeldje toch wel heel erg duur om er maar een voor je mee te nemen.

Misschien je volgende verjaardag! hahahaha

Na de starbucks en de kunst elkaar weer opgezocht en richting het plaza principal gegaan waar van alles bezig was. Van twee bruiloften tot een concert met dansende oudjes.

Om negen uur kwamen Carmen en de rest ook naar het plaza principal waarna we huiswaards gingen.

Op de terugweg werden Marie, Alice en eruit gegooid in het centrum met de boodschap dat we uit mochten gaan als we maar om 1.30 thuis zouden zijn. Wat nog het grappigste was, was dat wij daar stonden in onze shorts en er vreselijk "toerist" uitzagen.

Maar uiteindelijk was dat alleen maar goed.. Het is namelijk zo dat je hier vaak 21 moet zijn om binnen te komen.

Bij de eerste bar werd gezegd dat we er niet in mochten maar toen we naar een club gingen en het gewoon in engels gingen proberen bleek er ineens geen probleem te zijn want blonde mensen zijn altijd welkom.

In de club eindelijk weer eens een goede dry-martini gedronken, wat er heel grappig uitzag in onze shorts.

Helaas bleek de club nogal leeg te zijn en was het niet zo gezellig. Dus wij op naar een studentenbar. Nu had ik alleen geen geld bij me.

Dus wat doe je dan.

Dan ga je naar twee willekeurige dames toe en vraag je of ze misschien zo lief zouden willen zijn om een drankje cadeau te doen.

Na twee hoofdknikjes werd mijn verzoek goed gekeurd en kon ik aanschuiven aan hun tafeltje.

Daar heb ik na ongelooflijk veel slap gezwets uiteindelijk een halve liter Johnny walker cadeau gekregen. En ook nog een leuke foto van ons drie weten te maken.

God wat is de wereld mooi als je blond bent in het zuiden van Mexico...

en wij kwamen netjes, zoals de afspraak was, om 1.30 op de deur kloppen.

Kortom een leuke dag!

First stop: Querétaro

Blog Queretaro

Vandaag ben ik vertrokken naar Queretaro met Carmen, Sofia, Alice en Marie.

Gelukkig ging dat wel op z´n Mexicaans.

Het plan was om rond twaalven te vertrekken. We lieten Saltillo achter ons om een uur of vier.

Nu was het oponthoud eigenlijk niet onze schuld maar voornamelijk die van Hector.

Ik en Carmen werden om elf uur gebeld dat het heel erg slecht ging met Sergio (een jongetje in het ziekenhuis waar wij wel eens contact mee hebben) en dat er bloed donoren nodig waren. Dus ik zei dat ik hem heel erg graag wilde helpen door bloed af te staan.

Wij naar het ziekenhuis.

Nu was het qua planning erg handig als ik James (the Iguana) achter zou laten bij Samara op de terug weg na het ziekenhuis.

Er werd mij verzekerd dat het heus niet zo lang zou duren en dat James dus in de auto kon blijven.

Na een dik half uur besloot ik dat het wel erg lang duurde en haalde ik James maar uit de auto.

Nu worden Iguana’s uit puur hygiënische overwegingen niet toegestaan in het ziekenhuis dus ik bleef rustig buiten op een bankje zitten.

Dat ging ongeveer een half uurtje goed.

Voordat ik merkte dat James van mijn knie af was gesprongen had hij al een meter voorsprong.

Hij rende als een bezetene en schoot een boom in.

Van alle verdomde bomen in de wijde omtrek was dit de enigste met blaadjes.

En niet een beetje blaadjes.

Ik kon dus wel gedag zeggen tegen James, want in die boom zou ik hem nooit meer vinden.

Ik heb nog twee uur gezocht (die maar heel eventjes zouden duren).

Heb nog een wilde sprong recht in de boom gedaan toen ik hem zag zitten, wat me duur kwam te staan want de krassen staan nog in mijn armen.

Het is jammer.. Maar hij is nu toch echt weg.

Het moeilijkste was niet om het te accepteren maar om het aan Samara te vertellen.

Die zich er zo op had verheugd hem een weekje te hebben.

Ook wilde ik nu eindelijk eens de nota’s en bonnen opsturen van toen ik in het ziekenhuis lag.

Want ja daar hadden ze eerder toch echt geen tijd voor.. Het was niet eens vijf minuten werk!!

DAAR WORDT IK DUS WEL ECHT GEK VAN SOMS.

Maargoed..

Eind goed al goed, ze zijn op de post.

Tegen de tijd dat we thuis aankwamen ontdekten we dat Alice en Marie daar al vanaf twaalf uur waren en dus een uur of twee op ons hadden moeten wachten.

Alle bagage in de auto gestouwd ik haastig een bord groenten naar binnen gewerkt. Ja, groenten, Dat was een erg prettige verrassing.

Bleek om drie uur dat we nog steeds niet weg konden.

Want Carmen had geen geld. En nee, dat zou veel te logisch zijn, neemt ze geen creditcard of wat voor kaart dan ook mee. Puur cash en als het op is gaan we terug. Heel slim plan! Stel je toch eens voor dat er iets gebeurt en je hebt meer geld nodig….

Maargoed.. Ze had het niet. Hector zou het ons geven. En die kwam pas om een uur of vier.

Maar om vier uur konden we dan dus eindelijk gaan.

Zeven uur naar Queretaro.

Erg vervelende reis… Veel radio… oneindige en uiterst vervelende reclames.

Ik heb misschien tien liedjes gehoord in die zeven uur.

We schrokken ons helemaal dood toen we aankwamen en de zus van Carmen open deed verkleed als een goedkope hoer! Helemaal omdat we daar zouden verblijven. Dus wij hadden echt zoiets van wat the hell is going on here.. Maar het bleek dat het haar verjaardag was en dat er een fout-feestje was.

Dat feestje was inderdaad heel fout.

Alleen maar oude mensen die teveel gedronken hadden.

De Exchangies gingen dan ook direct naar bed maar ik vond dat ik uit beleefdheid toch wel even daar mijn gezicht moest vertonen.

En zowaar als ik Erik heet heb ik me redelijk vermaakt.

Ik heb de hele tijd met een Zwitser gepraat die werkte voor het Geneve onderzoekscentrum.

Wat echt hartstikke, gezellig zou ik niet zeggen maar interesant was.

Maar na een uurtje ook maar in bed gedoken.